Wojna totalna

Erich Ludendorff, żyjący w latach 1865–1937, należał do najważniejszych dowódców armii niemieckiej w okresie pierwszej wojny światowej. Współodpowiadał za pokonanie wojsk rosyjskich w bitwie pod Tannenbergiem w 1914 roku, a od 1916 do 1918 roku pełnił funkcję generalnego kwatermistrza, kierując wysiłkiem wojennym całej Rzeszy Niemieckiej.

Po przegranej wojnie generał stał się przeciwnikiem Republiki Weimarskiej. Szerzył mit, zgodnie z którym armia niemiecka nie została pokonana na froncie, lecz zdradzona przez rewolucyjną lewicę w kraju. Związał się także z ruchem narodowosocjalistycznym Adolfa Hitlera i poparł go między innymi w czasie nieudanego puczu monachijskiego w 1923 roku.

Opublikowana w 1935 roku praca „Wojna totalna” ma charakter przede wszystkim polityczny i nie jest wykładem sztuki operacyjnej ani strategii. Ludendorff przedstawia w niej wojnę jako stały stan życia narodów, a okres pokoju traktuje wyłącznie jako krótką przerwę pomiędzy kolejnymi konfliktami. Wyprowadza z tego wniosek, że cały naród niemiecki oraz wszystkie dziedziny życia społecznego powinny zostać podporządkowane potrzebom sił zbrojnych.

Według autora celem wojny jest zniszczenie przeciwnika przy użyciu wszelkich dostępnych środków, a najskuteczniejszą drogą do zwycięstwa jest atak na społeczeństwo wroga, który osłabia jego armię. Poglądy te współgrały z agresywnym kursem Hitlera, dążącego po przejęciu władzy do nowej wojny o dominację Niemiec. Polskie wydanie opatrzył wstępem i opracowaniem prof. Grzegorz Kucharczyk, historyk specjalizujący się w dziejach Niemiec.