Wilcze gry

W maju 1436 roku przywódca szwedzkiego powstania Engelbrekt Engelbrektsson ginie nad brzegiem jeziora Hjälmaren. Nad ciałem stoi Måns Bengtsson z siekierą w dłoni. Zabójstwo pogłębia kryzys państwa: tron pozostaje pusty, dawny porządek się rozpada, a kilku możnych rozpoczyna walkę o władzę. Śmierć człowieka, który występował w imieniu ludu, uruchamia serię politycznych rachunków, zdrad i zmieniających się sojuszy.

Jednym z pretendentów jest Erik Puke, nieślubny syn, który do niedawna wiernie służył Engelbrektowi i przyrzekał bronić dobra Szwedów. O wpływy zabiega także bogaty i przebiegły Karl Bonde. Trzecim graczem zostaje Nils Stensson, nazywany Nilsem bez Ziemi, a zarazem stryj Månsa Bengtssona. Każdy ma własne prawa, ambicje i zaplecze, lecz żaden nie może osiągnąć celu bez wejścia w układ z przeciwnikami. Spór o sukcesję rozgrywa się zarówno na polach bitew, jak i w rozmowach, rodzinnych zobowiązaniach oraz decyzjach podejmowanych w imię przetrwania.

Powieść przedstawia piętnastowieczną Szwecję jako kraj, w którym prywatna zemsta splata się z polityką, a lojalność wobec rodu często okazuje się silniejsza od obietnic składanych wspólnocie. Bohaterowie działają w świecie przemocy, niepewnych praw do ziemi i wpływów oraz kruchej równowagi między możnowładcami. Autor pokazuje, jak wielkie wydarzenia historyczne wyrastają z osobistych namiętności i dawnych urazów.

„Wilcze gry” kontynuują historię rozpoczętą w „Losie i nadziei” i rozwijają opowieść o rodzie znanym później jako Natt och Dag. Måns Bengtsson, jeden z centralnych bohaterów, jest przodkiem autora. Rodzinna perspektywa łączy się tu z panoramą krwawego konfliktu o władzę i narodzin wpływowej szwedzkiej dynastii.