Wieniawski Małe Monografie

Henryk Wieniawski (1835–1880) był polskim kompozytorem i skrzypkiem światowej sławy, nazywanym „księciem skrzypków”, „królem struny G”, „czarodziejem skrzypiec” czy „ostatnim wirtuozem romantyzmu”. Dziś można by o nim powiedzieć, że był celebrytą w najlepszym znaczeniu tego słowa. Jego dorobek kompozytorski nie jest obszerny, ale zajmuje fundamentalne miejsce w światowej literaturze skrzypcowej.

Mateusz Borkowski opowiada barwną biografię i niezwykłe koleje losu artysty, prowadząc czytelnika śladami licznych tournée Wieniawskiego, który koncertował z intensywnością porównywalną do dzisiejszych gwiazd muzyki popularnej. Portretuje muzyka o ogromnym temperamencie, a zarazem głęboko lirycznego. Wieniawski urodził się w Lublinie, jako ośmiolatek został przyjęty do Konserwatorium Paryskiego, w latach 1872–1874 koncertował w Stanach Zjednoczonych z Antonem Rubinsteinem, a od 1875 roku wykładał w konserwatorium w Brukseli. Jego imię nosi słynny poznański Międzynarodowy Konkurs Skrzypcowy, choć nie wszyscy znają sylwetkę jego patrona.