Wiek niewinności

„Wiek niewinności” to powieść Edith Wharton, pierwotnie publikowana w odcinkach w czasopiśmie, a następnie wydana w formie książkowej. W 1921 roku utwór otrzymał Nagrodę Pulitzera w dziedzinie literatury pięknej, a jego autorka była pierwszą kobietą wyróżnioną tą nagrodą.

Akcja rozgrywa się w latach siedemdziesiątych XIX wieku w Nowym Jorku, w środowisku najzamożniejszych rodzin epoki pozłacanej. To zamknięty świat, w którym o pozycji człowieka decydują pochodzenie, nienaganne maniery i ścisłe przestrzeganie niepisanych reguł towarzyskich, a każde odstępstwo od nich szybko staje się przedmiotem plotek.

Głównym bohaterem jest Newland Archer, młody prawnik z jednej z najbardziej szanowanych nowojorskich rodzin. Jest zaręczony z May Welland, piękną i starannie wychowaną dziewczyną, ukształtowaną zgodnie z oczekiwaniami swojej sfery. Archer spodziewa się wygodnego, konwencjonalnego małżeństwa, które dobrze wpisuje się w życie jego środowiska.

Spokój zakłóca przyjazd kuzynki May, hrabiny Ellen Olenskiej, która wraca do Nowego Jorku z Europy po odejściu od nieszczęśliwego małżeństwa z polskim hrabią. Jej niezależność, swobodne poglądy i skandal związany z separacją budzą niepokój towarzystwa. Zbliżając się do Ellen, Archer zaczyna kwestionować własne przekonania i coraz silniej odczuwa rozdarcie między życiem, jakiego oczekuje od niego otoczenie, a uczuciem do kobiety, która wymyka się jego regułom.