Weterynarz

Warszawa: blokowiska, brudne ulice, powszechna znieczulica i gabinet weterynaryjny, w którym zamiast zapachu leków i środków dezynfekujących unosi się dusząca woń gnijących wspomnień. Julian Bejos – samotny, zgorzkniały weterynarz – zna to miejsce aż za dobrze. Do tego słyszy głosy, ale nie ludzkie, lecz zwierzęce. Psy, koty, szczury i ptaki mówią do niego i powtarzają jedno słowo: sprawiedliwość.

W mieście, które udaje, że nie dostrzega cierpienia, Julian staje się sędzią i katem. W obronie zwierząt tropi ich oprawców i wymierza im karę – tę ostateczną. Granica między misją a obłędem, między sprawiedliwością a zbrodnią zaciera się jednak coraz bardziej, rozmywając się szybciej niż krew na bruku.

„Weterynarz” Krzysztofa Karscha to powieść brudna, mroczna i brutalna, a zarazem na wskroś realistyczna i podszyta sarkazmem. To historia człowieka, który chciał być wybawcą, a stał się własnym koszmarem.

Autor przyznaje, że pisząc tę książkę, czuł się tak, jakby stał w bramie starej kamienicy na ulicy Hożej i patrzył, jak Warszawa rozkłada się od środka. Zamierzał napisać o miłości do zwierząt, a powstała opowieść o nienawiści do ludzi – i zastanawia się, czy to nie jest przypadkiem to samo. Przestrzega czytelników, którzy szukają bohatera godnego podziwu, a zaprasza tych, którzy chcą przejrzeć się w lustrze ukazującym mrok, gniew i kłamstwa. Przypomina też, że pies patrzący nam w oczy widzi czasem więcej, niż bylibyśmy skłonni przyznać.