Waldkauz

„Waldkauz” Szczepana Twardocha to powieść osadzona na Górnym Śląsku w sierpniu 1920 roku, w czasie wielkich napięć narodowych i politycznych. W regionie mieszają się języki: polski, niemiecki i śląski, a także angielski i francuski, którymi posługują się żołnierze alianccy.

Głównym bohaterem jest Wilhelm Pisulla, były wachmistrz gliwickiej policji kryminalnej, który prowadzi teraz prywatną praktykę śledczą w firmie Detektiv-Lux. Pewnego dnia w jego biurze zjawia się zrozpaczona kobieta szukająca swojego dziecka. Szybko okazuje się, że klientka nie jest tą, za którą się podaje, a sam Pisulla nie jest zwyczajnym detektywem. Ma dwie dusze, a ta druga, nieochrzczona, odzywa się w nim coraz głośniej. Uciszyć ją potrafią tylko mleko i koniak, pod których wpływem przybiera postać puszczyka – tytułowego Waldkauza – i wyrusza na nocne łowy.

Pisulla jest człowiekiem samotnym. Jego starszy syn Franz zaginął na wojnie, a żona odeszła, zabierając młodszego syna, Karliczka. Najbliższą mu osobą pozostaje przyjaciel z dzieciństwa, Wendelin Draga, który skrywa wiele tajemnic.

Twardoch łączy w powieści wątek kryminalny z elementami fantastycznymi i ludowymi wierzeniami Śląska: bohater rozumie mowę ptaków i rozmawia z utopcami. Książka podejmuje tematy męskiej przyjaźni, obowiązków wobec najbliższych, odkupienia i miłości, a także straty syna, którego pochłonęła wojna.