Trumna nie lubi stać pusta

Opowieści o miłości, śmierci i Polsce Ludowej. Kiedy jesteśmy młodzi, kierują nami miłość i nienawiść, czasem własna głupota, a czasem wiatr historii. Andrzej Dziurawiec, niedoszły hipis i do szaleństwa zakochany poeta, który „pośmiertnie” przeszedł do bieszczadzkiej legendy, pokazuje, że młodość w każdej epoce wygląda podobnie.

Autor opowiada o dziejach swojej rodziny, o dzieciństwie, dorastaniu i dojrzewaniu w PRL-u. Jego teksty są pełne obserwacji ówczesnej rzeczywistości, odwołań do kultury i popkultury, humoru, nostalgii i autoironii. Wśród bohaterów pojawiają się barwne postacie z rodzinnego kręgu, jak wujek Słomiany, który w każdą niedzielę po sumie odgrywał na strychu ten sam niezmienny rytuał, doskonale znany wujence. Książka przypomni dawne czasy tym, którzy je pamiętają, a młodszym czytelnikom pokaże, jak wyglądało szalone życie bez internetu i elektroniki w kieszeni.

Andrzej Dziurawiec urodził się w 1953 roku. Jest scenarzystą, dramatopisarzem, prozaikiem i poetą. Ukończył Wydział Prawa Uniwersytetu Warszawskiego oraz łódzką Szkołę Filmową. Napisał scenariusze między innymi do filmów „Karate po polsku” i „Zakład”, a także sztuki teatralne, w tym „Czarny punkt” i „Trumna nie lubi stać pusta”. Za scenariusz „Judasz ze Lwowa” zwyciężył w pierwszej polskiej edycji konkursu Hartley-Merrill. Publikował na łamach „Frankfurter Allgemeine Zeitung”, „Odry”, „Dialogu”, „Poezji” i „Nowego Wyrazu”. Jest autorem książek, takich jak „Płonące ambony”, „Bardzo długi marzec”, „Festiwal”, „Bastard”, „Późny Gomułka, wczesny Gierek” czy „Inny czas”. Mieszka w Warszawie i na wsi na Lubelszczyźnie.