To, co zasiane

Kalina nie wraca do domu po treningu. Jej matka Julia Maj, zaniepokojona brakiem kontaktu z córką, zaczyna jej szukać i znajduje porzucony plecak przy przystanku. W poszukiwania włącza się policja, a sprawą zajmuje się komisarz Jan Matejko. Julia nie potrafi jedynie czekać na wiadomości: sama próbuje ustalić, co stało się z dziewczyną. Jej doświadczenie zawodowe psycholożki nie daje jej pewności, że znała wszystkie sprawy córki.

Śledztwo prowadzi przez miasta Śląska, między innymi Gliwice, Bytom i Zabrze. Matejko mierzy się z zaginięciem Kaliny, mając w pamięci wcześniejsze sprawy zaginionych dziewcząt. Za kryminalną zagadką kryje się historia przemocy z dzieciństwa i milczenia tych, którzy ją widzieli. Powieść wraca do upokorzeń, wykluczenia z grupy oraz braku reakcji dorosłych, pokazując, jak doświadczenia z młodości mogą ciążyć na późniejszym życiu.

„To, co zasiane” pyta także o granice odpowiedzialności: krzywda doznana w przeszłości pomaga zrozumieć czyjeś wybory, ale nie usprawiedliwia przemocy wobec innych. Losy Julii i śledztwo Matejki łączą się z opowieścią o rodzinie, pamięci i konsekwencjach obojętności. Autorka prowadzi te wątki równolegle, nie sprowadzając sprawy wyłącznie do pytania o tożsamość sprawcy.