Tańcząc na czubkach palców

Powieść prowadzi czytelnika przez życie Pauliny Wojnowicz, ukazane jako taniec złożony z trzech kolejnych figur. Bohaterkę obserwujemy najpierw jako samotną, pozostawioną samej sobie dziewczynkę, następnie jako młodą kobietę, która wkracza w dorosłość z wieloma nadziejami, a wreszcie jako dojrzałą osobę, świadomą własnych potrzeb i ograniczeń. Metafora tańca, w którym stopy pozostają przy ziemi, a ręce sięgają ku niebu, spina całą opowieść.

Punktem zwrotnym staje się moment, w którym dzieci Pauliny dorastają i zaczynają żyć na własny rachunek. Obie córki wyjeżdżają za granicę, a syn podejmuje studia w odległym mieście, przez co dom rodzinny nagle pustoszeje. Równocześnie pojawiają się niespodziewane kłopoty z pieniędzmi, a związek Pauliny z mężem pogrąża się w głębokim kryzysie.

W tej trudnej sytuacji w życiu bohaterki pojawia się tajemnicza osoba. Wystarcza jedna krótka rozmowa telefoniczna, by dotychczasowy porządek rzeczy całkowicie się odwrócił i by dla Pauliny rozpoczął się nowy etap.

Książka podejmuje temat położenia kobiety we własnej rodzinie oraz w społeczności, która ją otacza. Autorka zastanawia się nad tym, jakie bohaterka ma możliwości zmiany zastanego stanu rzeczy, i pisze o odwadze potrzebnej do takiej decyzji oraz o marzeniach, których nie chce się porzucić.