Tamara, siostra wulkanu

Oparta na faktach powieść biograficzna o życiu Tamary Łempickiej, jednej z najbardziej znanych polskich malarek XX wieku. Książka jest kontynuacją powieści „Ja, Tamara”, wydanej w 2020 roku. Pierwsza część przedstawiała dramatyczne przeżycia bohaterki w Rosji w czasie rewolucji październikowej, a następnie jej błyskotliwą karierę artystyczną w Paryżu w latach dwudziestych i trzydziestych oraz znajomości z wybitnymi postaciami przedwojennej Europy, od arystokratów po Coco Chanel, Ernesta Hemingwaya i Pabla Picassa. Tamta opowieść kończyła się wiosną 1939 roku, kiedy na kilka miesięcy przed wybuchem drugiej wojny światowej Łempicka wraz z drugim mężem, węgierskim baronem Raoulem Kuffnerem, wsiada na pokład transatlantyku płynącego do Ameryki.

Ameryka nie oddaje jednak hołdu jej paryskiej sławie. Ma własnych idoli, przedstawicieli malarstwa abstrakcyjnego, takich jak Jackson Pollock czy Mark Rothko. Łempicka, nazywana drwiąco „baronową z pędzlem”, musi znosić ironiczne recenzje z nielicznych wystaw, w których jej malarstwo określa się jako staroświeckie. Rozgoryczona, w 1940 roku opuszcza Nowy Jork i zamieszkuje z mężem w Hollywood, co okazuje się kolejnym błędem. Spragniona rozgłosu i obwieszona biżuterią, staje się uosobieniem luksusu, a wpływowa cyganeria artystyczna odrzuca ją.

Podróż do zniszczonej po wojnie Europy pogrąża Tamarę w depresji. Europa przestała być jej domem, ale domem nie stała się też nigdy Ameryka. W końcu malarka opuszcza Stany Zjednoczone i osiada w Cuernavace w Meksyku, u stóp wulkanu Popocatépetl, gdzie przyjacielem jej ostatnich lat zostaje młody meksykański rzeźbiarz, występujący w powieści jako Pablo. Kilka lat przed śmiercią Łempicka doczekała się ponownego odkrycia w Paryżu przez grupę młodych absolwentów sztuk pięknych zafascynowanych jej twórczością. Zorganizowana przez nich w 1973 roku wystawa w Galerie du Luxembourg stała się międzynarodowym wydarzeniem.