Tam, gdzie wyją wilki

Latem 1939 roku Marcjanna wyobraża sobie wspólne życie z ukochanym. Wybuch wojny przekreśla jej plany i stawia ją wobec wydarzeń, na które nie ma wpływu. Wiele lat później jej córka Emilia patrzy, jak budowa zapory w Solinie zmienia znajomy krajobraz. Woda zalewu pochłania miejsca związane z jej dzieciństwem, a utrata rodzinnej przestrzeni budzi wspomnienia, które trudno oddzielić od historii poprzedniego pokolenia. Pod koniec 1999 roku Kinga przyjeżdża z przyjaciółmi w Bieszczady, by powitać nowe tysiąclecie. Podróż prowadzi ją także ku opowieściom, których znaczenia wcześniej nie znała.

„Tam, gdzie wyją wilki” łączy losy trzech kobiet żyjących w różnych momentach XX wieku. Ich doświadczenia wiążą się ze wzgórzem nad Wołkowyją i okolicami Soliny. To miejsce pozwala spojrzeć na historię regionu z perspektywy codziennego życia: marzeń o miłości, żałoby po bliskich, rozstań oraz przywiązania do domu. Zmieniają się granice osobistego świata bohaterek, a krajobraz zachowuje ślady tego, co próbowały ocalić lub przemilczeć.

Anna Ziobro umieszcza fikcyjne losy Marcjanny, Emilii i Kingi na tle rzeczywistych przemian Bieszczad: początku drugiej wojny światowej, budowy Jeziora Solińskiego i przełomu roku 2000. Powieść pokazuje, jak wielkie wydarzenia docierają do rodzinnych relacji i wpływają na pamięć kolejnych pokoleń. Wątki miłości i straty przeplatają się tu z pytaniem o to, co pozostaje po miejscach, które zniknęły z mapy, lecz trwają w opowieściach ludzi.