Szeptucha. Trzy księżyce

Trzeci tom cyklu o szeptusze Nawoi zaczyna się w chwili, gdy bohaterka po wielu latach spędzonych na wygnaniu wraca do wsi, w której się wychowała. Przybywa tam z zamiarem zmierzenia się z własną przeszłością i rozliczenia dawnych spraw. Żyjąc z dala od ludzkich oczu, zajmuje się uzdrawianiem chorych, odczynianiem uroków i wspieraniem tych, którzy zmagają się z demonami.

Istoty, z którymi walczy Nawoja, mają dwojaką naturę. Część z nich to stwory krążące po wsiach i bezdrożach, takie jak mary, strzygi i wąbierze. Inne, często groźniejsze, rodzą się we wnętrzu człowieka i stopniowo go wyniszczają. Spokój bohaterki nie trwa jednak długo: zostaje oskarżona o czary, poddana torturom i po raz kolejny musi ratować się ucieczką.

Z opresji wyciąga ją tajemnicza trupa kuglarzy, dzięki której Nawoja poznaje życie cygańskiej wspólnoty. Z czasem przekonuje się jednak, że nie jest to miejsce dla niej, i postanawia dalej podążać własną ścieżką. Wędrówka prowadzi ją do Prus Królewskich, a konkretnie do Torunia, gdzie trafia w świat pełen sekretów i intryg, a także zaczyna zgłębiać wiedzę alchemiczną.

Podczas tej podróży wiele rzeczy okazuje się innymi, niż początkowo się wydawały, a moc szeptuchy wyraźnie rośnie. Przez cały czas Nawoja ma świadomość, że jej śladem podąża Śmierć, najpotężniejszy z demonów, której kiedyś złożyła obietnicę i która nie godzi się na przegraną.