Szaro, ale błękit

„Szaro, ale błękit” to lekki i pełen humoru portret jednego z wrocławskich osiedli. Jego bohaterami są mieszkańcy: dzieci żyjące w świecie fantazji, starsi ludzie, którzy nie nadążają za zmianami, trzydziesto- i czterdziestolatkowie poszukujący własnej tożsamości, bezimienni właściciele psów, sklepikarze i bezdomni zbieracze złomu. Książkę można czytać zarówno jako powieść, jak i jako zbiór opowiadań.

Równie ważne jak ludzie są tu miejsca, w których toczy się wesoła, a chwilami melancholijna akcja. Piwnice pełne starych rzeczy, mieszkania, osiedlowe sklepy i samo miasto stają się sceną wydarzeń, wspomnień i zabawnych historii. Proza Mateusza Chorążyczewskiego ma poetycki polot, a poszczególne opowieści często kończą się w oryginalny sposób i zaskakują pomysłami. Niektóre fragmenty przybierają formę filozoficznych rozważań z przymrużeniem oka o codziennym życiu osiedli, jakich w Polsce są tysiące.

Czytelnik dowie się między innymi, po co zwoływano sekretne zebrania w garażu, jak wygląda nocne życie mieszkańców i co łączy starszych ludzi z kwiatami na balkonach. Usłyszy też, co psy mają do powiedzenia swoim właścicielom, i przekona się, co na osiedlu robią Policjanci z Miami, a także Diabeł i Baba Jaga.