Straszny dziadunio

Tytułowy „straszny dziadunio” to Polikarp Białopiotrowicz, właściciel majątku Tepeńca na Polesiu. Po śmierci synów opiekuje się dwoma wnukami. Wojcieszek, który woli, by nazywano go Albertem, prowadzi rozrzutne życie i unika odpowiedzialności oraz pracy. Hieronim, zwany Ruciem, jest ambitny, studiuje, pragnie samodzielności i wybiera własną drogę życiową.

Dziadek, niepewny, który z wnuków okaże się godny jego majątku i nazwiska, postanawia poddać ich próbie – i sięga po dość drastyczne metody. Wysyła listy, nadzoruje, a gdy trzeba, interweniuje. Wojcieszkowi życie ściele się złotem i szybko przestaje on zwracać uwagę na wymagania dziadka. Hieronim mimo młodzieńczych ideałów i odwagi napotyka liczne trudności: oskarżenia, zdrady i cierpienie. Lata ciężkiej pracy, choroba i wygnanie mają pokazać, czy jest człowiekiem wartościowym.

Maria Rodziewiczówna (1864–1944), jedna z najpoczytniejszych polskich pisarek przełomu XIX i XX wieku, związana była z rodzinnym Hruszowem na Polesiu, które stało się tłem wielu jej utworów. Autorka „Dewajtisa”, „Lata leśnych ludzi” i „Wrzosu” w swoich powieściach gloryfikowała pracę, przywiązanie do ziemi i obowiązek wobec ojczyzny. „Straszny dziadunio” to pełna ciepła i humoru opowieść o charakterze, wartościach i dojrzewaniu do odpowiedzialności.