Puste lekcje

Puste lekcje to tom paradoksalny. Autorzy wypełniają go bowiem pustką – ową wirującą, dobrze wykalibrowaną próżnią, która zdaje się być głównym budulcem świata.
A i wówczas, gdy pustka zszywana jest światłem, czytelnik musi być czujny – światło okazać się może rozprowadzanym przez głosy ogniem. Paradoksalne jest również to, jak zarazem spójną i różnorodną książką jest ten pisany przez dwóch autorów – 26-letniego i 36-letniego Grzegorza Marcinkowskiego – tom. Ich znakomita, hipnotyzująca fraza prowadzi nas przez obrazy, których nie chcemy po pochyłej linii snu, który wydaje się często bardziej prawdziwy od tego, co mamy za jawę.
Puste lekcje to jednocześnie subtelna elegia dla własnego pisania – tom, którym autor żegna się z czytelnikami. Niech czytelnicy autora powitają! Ta książka to bowiem świetnie skrojony, szlachetnie upraszczany, oficjalny znak świadczący o tym, że Marcinkowski jest i pozostanie znakomitym poetą! Jakub Pszoniak