Psy Europy

„Psy Europy” Alhierda Bacharewicza to obszerna powieść białoruskiego pisarza, wydana w oryginale w 2017 roku. Na Białorusi książkę uznano później za ekstremistyczną, a jej nakład zniszczono. Utwór łączy konwencje kryminału, baśni, prozy realistycznej, dystopii i przypowieści.

Powieść składa się z sześciu części, które na pierwszy rzut oka różnią się formą, gatunkiem i bohaterami. Łączą je jednak aluzje, powracające motywy i postacie będące swoimi sobowtórami. Akcja przenosi się między Mińskiem, wsią, wyspą na Bałtyku, Berlinem i innymi miastami Europy.

Punktem wyjścia jest historia Olega Olegowicza, mińskiego odludka, który odwrócił się od istniejących języków i stworzył własny – balbutę. Sztuczny język ma być formą papierowej wolności w świecie, w którym wolności rzeczywistej brakuje, oraz sposobem na zastąpienie narzucanego zbiorowego „my” wieloma indywidualnymi głosami. Słownik i gramatykę balbuty dołączono do książki.

W kolejnych częściach pojawiają się między innymi chłopiec, który marzy o odlocie na Zachód razem z ukochaną gęsią, oraz śledczy Teresius Skima. W Berlinie przyszłości bada on sprawę martwego mężczyzny znalezionego w ogrodzie różanym, a trop prowadzi go przez sieć księgarń w całej Europie aż do odizolowanego od świata imperium na wschodzie.

Bacharewicz pisze z przewrotnym humorem i melancholią, przyglądając się zwykłym ludziom: samotnikom, marzycielom i uciekinierom od rzeczywistości. Powieść podejmuje tematy tożsamości, języka, niezależności jednostki i zagrożeń płynących z imperialnej przemocy.