Pstrągi

„Pstrągi” Agnieszki Miklis to kryminał z elementami powieści psychologicznej. Młode małżeństwo zatrudnia do opieki nad dzieckiem Karolinę – atrakcyjną, nieco ekscentryczną dziewczynę. Niedługo potem matka dziecka umiera, a sekcja zwłok wykazuje, że została zamordowana. Poszlaki wskazują na nianię.

W jej winę nie wierzy Roswita Rein, detektywka amatorka znana z wcześniejszej powieści autorki, „Wściekła skóra”, która zdążyła się z Karoliną zaprzyjaźnić i zaczyna własne dochodzenie. Równolegle zabójcy szuka Ema, szwagierka ofiary, chorująca na schizofrenię. Kobiecie ukazuje się grupa osobliwych postaci, nazywających siebie Pstrągami; pomagają jej one w rozwikłaniu zagadki, lecz oczekują w zamian, że zostanie ich pośredniczką w poszukiwaniu tajemniczej Agnes.

Dwa tory śledztwa – racjonalny i wizyjny – uzupełniają się, a granica między tym, co rzeczywiste, a tym, co jest wytworem choroby, pozostaje celowo nieostra. Intryga kryminalna służy tu również opowieści o wyobcowaniu ludzi, którzy z różnych powodów nie mieszczą się w społecznych normach: artystów, indywidualistów, osób chorych.

Autorka stawia pytania o to, jak żyć z własną odmiennością i chorobą oraz czy wyjściem może być wspólnota osób podobnie odczuwających świat. Nastrojem książka bywa porównywana do kina Wima Wendersa.

Powieść dla czytelników kryminałów, którzy cenią nietypowych bohaterów i wątki psychologiczne.