Przygody Madiki z Czerwcowego Wzgórza

Tom zbiera dwie książki Astrid Lindgren o tej samej bohaterce: „Madikę z Czerwcowego Wzgórza” oraz „Madikę i berbecia z Czerwcowego Wzgórza”. Akcja toczy się w niewielkim szwedzkim miasteczku na początku XX wieku, w domu nad rzeką, w którym mieszkają dwie siostry, Madika i młodsza Lisabeth, razem z rodzicami i pomocą domową.

Madika bardzo chciałaby być miła i grzeczna, ale rzadko jej to wychodzi, ponieważ nieustannie wpada na wspaniałe pomysły. Sprawdza na przykład, czy z parasolem w ręku da się polecieć z dachu drewutni, i przekonuje się na własnej skórze, jak kończą się takie eksperymenty. Wraz z siostrą bada też, czy w pralni sąsiadów naprawdę mieszkają duchy. Lisabeth, choć młodsza, w niczym jej nie ustępuje i chętnie bierze udział w każdej wyprawie.

Kolejne rozdziały są osobnymi epizodami z życia dziewczynek. Opisują zabawy, szkolne kłopoty, święta, wycieczki i kłótnie, które kończą się zgodą. W tle widać codzienność dawnego miasteczka z jego zwyczajami oraz wyraźnymi różnicami między zamożnymi a biednymi rodzinami.

Ważną rolę odgrywają postaci drugoplanowe: życzliwa pomoc domowa, sąsiedzi zza płotu, którym powodzi się znacznie gorzej, oraz szkolne koleżanki, z którymi Madika raz się przyjaźni, a raz toczy zażarte spory. Dzięki nim świat widziany oczami dziecka staje się pełniejszy i bardziej złożony.

Lindgren nie pokazuje dzieciństwa wyłącznie jako beztroskiej idylli. Obok tego, co bohaterki bawi i cieszy, pojawiają się sprawy, które je głęboko zasmucają: niesprawiedliwość, ubóstwo sąsiadów, choroba czy strach o bliskich. Madika uczy się współczucia i odwagi stawania w obronie słabszych, a rodzice traktują jej pytania poważnie.

W drugiej z książek w domu na Czerwcowym Wzgórzu pojawia się nowy członek rodziny, tytułowy berbeć, a siostry muszą odnaleźć się w zmienionej sytuacji. Dorastają też same, więc ich przygody nabierają nieco poważniejszego tonu.

Opowieści o Madice należą do realistycznego nurtu twórczości autorki, obok „Dzieci z Bullerbyn” czy książek o Emilu ze Smalandii. Łączą humor z ciepłem i zrozumieniem dla dziecięcego sposobu myślenia, dzięki czemu od dziesięcioleci pozostają w kanonie literatury dla młodych czytelników.

Książkę ilustrowała Ilon Wikland, wieloletnia współpracowniczka pisarki, a z języka szwedzkiego przełożyła Anna Węgleńska. Krótkie rozdziały dobrze nadają się do głośnego czytania młodszym dzieciom i do samodzielnej lektury w wieku wczesnoszkolnym. To kolejne wydanie zbiorcze.