Przygody Kapitana Hatterasa

„Przygody kapitana Hatterasa” to powieść Juliusza Verne’a należąca do cyklu Niezwykłe podróże. Utwór ukazywał się najpierw w odcinkach we francuskim czasopiśmie Magasin d’éducation et de récréation, a następnie w wersji książkowej. Składa się z dwóch części: „Anglicy na biegunie północnym” oraz „Pustynia lodowa”.

Akcja rozgrywa się w 1861 roku. Brytyjską wyprawą arktyczną dowodzi kapitan John Hatteras, przekonany, że morze otaczające biegun północny nie jest skute lodem, i zdecydowany jako pierwszy dotrzeć do samego bieguna. Ekspedycja wyrusza na pokładzie statku Forward, jednak trudy rejsu w lodach prowadzą do buntu załogi, w wyniku którego statek zostaje zniszczony.

Mimo utraty jednostki Hatteras nie rezygnuje z celu i kontynuuje wędrówkę z niewielką grupą wiernych towarzyszy. Na lądzie nazwanym Nową Ameryką odnajdują szczątki statku wcześniejszej wyprawy amerykańskiej i spotykają Amerykanina Altamonta, z którym wspólnie stawiają czoło polarnym warunkom. Przetrwanie arktycznej zimy w dużej mierze zawdzięczają pomysłowości i wiedzy doktora Clawbonny’ego.

Gdy lody zaczynają pękać, uczestnicy wyprawy budują łódź z pozostałości wraku i podejmują żeglugę w stronę bieguna, gdzie odkrywają wulkaniczną wyspę. Powieść przedstawia upór i obsesję głównego bohatera, napięcia między członkami wyprawy oraz realia ówczesnych ekspedycji polarnych.