Przesunąć horyzont. 20 lat później

Książka jest jubileuszowym, mocno rozbudowanym wydaniem relacji Martyny Wojciechowskiej z wyprawy na Mount Everest, którą autorka odbyła w 2006 roku. Nowa wersja powstała z okazji dwudziestej rocznicy zdobycia najwyższego szczytu świata: pierwotny tekst, liczący dziewięć rozdziałów, został przepisany i rozszerzony do dwudziestu ośmiu rozdziałów, uzupełnionych o refleksje i emocje, o których autorka wcześniej nie pisała.

Punktem wyjścia jest wypadek samochodowy na Islandii, w którym zginął przyjaciel autorki, a ona sama doznała złamania kręgosłupa. Decyzja o wyprawie w Himalaje zapadła w okresie kryzysu. Odległy cel miał z jednej strony mobilizować do długiej i żmudnej rehabilitacji, a z drugiej pomóc w zmierzeniu się ze stratą, żałobą i poczuciem winy. Wspomnienia wypadku powracają zresztą w trakcie wspinaczki.

Nowe partie tekstu przybliżają, kim była autorka dwie dekady temu i jak wyglądał wówczas świat himalaizmu, w którym nie korzystano jeszcze powszechnie z nawigacji satelitarnej ani smartfonów, a kobiety mierzyły się z większymi trudnościami niż mężczyźni. Wojciechowska wraca także do dzieciństwa, w którym narodziła się jej fascynacja górami, oraz do początków pracy zawodowej i decyzji podejmowanych w tamtym czasie. Pisze o micie silnej kobiety, o presji i ocenach ze strony otoczenia i mediów, o samotności, macierzyństwie oraz o tym, że intensywny, ekstremalny tryb życia bywał dla niej formą ucieczki. Wspomina między innymi wyjazd na Antarktydę po narodzinach dziecka i reakcje ludzi na to, że nadal podróżuje i pracuje.

Zasadnicza część książki opowiada o przygotowaniach do wyprawy, towarzyszących im wątpliwościach i samym pobycie w Himalajach. Autorka opisuje aklimatyzację, wejście na Island Peak, trwające jedenaście dni oczekiwanie w bazie na okno pogodowe, monotonię obozowego życia, zmęczenie i tęsknotę za domem, a także załamania pogody, śmierć wspinaczy, bezsilność wobec natury, wątpliwości co do sensu zdobywania kolejnych szczytów i konfrontację z własnymi słabościami. Ważnym wątkiem jest życie w zespole wspinaczkowym, w którym byli między innymi Dariusz Załuski i Simone Moro, oraz rola Artura Hajzera, który wspierał autorkę jako mentor. Na kartach dziennika z bazy pojawiają się też inni himalaiści obecni wówczas pod Everestem, jak Piotr Pustelnik, Piotr Morawski i Peter Hámor.

W książce pojawia się również hołd dla polskich himalaistów, w tym Jerzego Kukuczki i Wandy Rutkiewicz. Tekst uzupełniają wcześniej niepublikowane fotografie oraz fragmenty dzienników prowadzonych przez autorkę podczas wyprawy na Everest i podczas zdobywania innych gór w ramach projektu Korona Ziemi, czyli wejść na najwyższe szczyty wszystkich kontynentów.