Przeprawa

„Przeprawa” Marzanny Bogumiły Kielar jest cyklem trenów napisanych po śmierci męża. Wiersze wyrastają z osobistego doświadczenia utraty i podejmują próbę nazwania żałoby, która zmienia sposób odczuwania świata. Poetka przygląda się bólowi po odejściu najbliższej osoby, a zarazem szuka w języku miejsca dla trwającej mimo śmierci miłości.

W opisie tomu powracają obrazy chłodu, lodu, szronu i skamieniałego cierpienia. Zestawione są z ogniem uczucia, którego nie przekreśla strata. Napięcie między tymi obrazami wyznacza ton poetyckiego mierzenia się z tym, czego nie da się odwrócić. Poszczególne wersy nie obiecują cofnięcia śmierci, lecz próbują ocalić pamięć i nadać formę doświadczeniu, które wymyka się prostemu wyjaśnieniu.

Cykl należy do tradycji poezji żałobnej. Osobista historia autorki staje się tu punktem wyjścia do namysłu nad więzią, przemijaniem i możliwością mówienia o nieobecności. Wydawniczy opis przywołuje „Requiem” Anny Achmatowej oraz „Orfeusza i Eurydykę” Czesława Miłosza jako przykłady utworów, w których cierpienie po stracie bliskiej osoby znajduje artystyczny wyraz. „Przeprawa” podejmuje podobny temat we własnym języku poetyckim.

To książka dla czytelników poezji zainteresowanych tym, jak wiersz może pomieścić pamięć o zmarłym, bezradność wobec nieodwracalnej zmiany i potrzebę zachowania bliskości. Jej osią jest doświadczenie miłości i żałoby zapisane w formie trenów.