Przemądrzenia. Myśli przed Apokalipsą

Tom „Przemądrzenia. Myśli przed Apokalipsą” tworzą błyskotliwe, aforyzmy znakomitej artystki pióra, tłumaczki i historyczki sztuki, specjalizującej się  w surrealizmie – Agnieszki Taborskiej. W czasach ciągłej niepewności, narastającego lęku o każdy kolejny dzień te krótkie, poetyckie formy, zabarwione inteligentnym, a niekiedy absurdalnym humorem, przynoszą wytchnienie i skłaniają do refleksji nad własnym życiem.

Taborska nie jest jednak w swych „przemądrzeniach” wyłącznie kojąca. Wręcz przeciwnie, z niezwykłą przenikliwością obnaża ludzkie słabości i wady, dowcipnie, choć krytycznie komentuje współczesny świat – skrajnie zindywidualizowany i egocentryczny, niezainteresowany budowaniem więzi społecznych, lecz zapatrzony w media społecznościowe i nastawiony na sukces. Autorka wspaniale opisuje też codzienność, zbierając jej pozornie nic nieznaczące okruchy z czułością i wrażliwością właściwą osobie artystycznej. W łagodny sposób, bez obarczania winą, raczej z akceptacją, pokazuje nam drogę, którą podążamy jako jednostki i jako zbiorowość, drogę, która prowadzi nas ku tytułowej Apokalipsie.

Książka jest twórczym dialogiem między słowem i obrazem. Jej niezwykłą szatę graficzną zaprojektował Lech Majewski, który doskonale rozumie język autorki. Dzięki jego sztuce dzieło nabiera głęboko artystycznego wymiaru.

„Przemądrzenia” wcale nie są przemądrzałe. Owszem, wiedzą świetnie, że mogłyby się mądrzyć. Wolą jednak przedzierzgnąć się w mądrość.  A czym ona jest, ta mądrość? Sztuką dystansu? Ryzykiem wyrazistego sądu? Odwagą skrótu, który nie ma nic wspólnego z krótkością memów? Te bowiem dostarczają sens szybko na miejsce, podczas gdy aforyzmy starają się powstrzymać pościg. Okazują się sztuką mentalnego, a i ludzkiego oporu. Nie tylko sztuką myślenia. I mają rację, że nie potrzebują motta.

Eliza Kącka