Prawda o świcie

Jest rok 1953, w Kenii trwa powstanie Mau Mau. Ernest Hemingway, świeżo uhonorowany Nagrodą Nobla i będący u szczytu sławy, wyrusza na ostatnie w życiu safari. Wraz z czwartą żoną Mary rozbija obóz u podnóża Kilimandżaro, a Afryka pochłania go całkowicie.

Oś opowieści wydaje się prosta. Mary jest zdecydowana upolować lwa, który nęka okoliczne wioski, natomiast Ernest coraz silniej ulega fascynacji młodą Afrykanką Debbą. Wokół tych dwóch wątków narasta jednak znacznie więcej: zapis życia wewnętrznego pisarza, jego myśli o naturze twórczości, wspomnienia z Paryża i Hiszpanii, uwagi o innych autorach oraz o tym, czym jest pisanie i co się mu wymyka. Narracja porusza się między autobiografią a mitem, a autor nie wskazuje, gdzie przebiega granica między nimi.

Hemingway nie ukończył tego tekstu. Do druku przygotował go dopiero jego syn Patrick, który sam brał udział w opisywanym safari, a książka ukazała się w 1999 roku, w setną rocznicę urodzin pisarza. Jest to ostatni utwór Hemingwaya – surowy i miejscami pisany w pośpiechu, a przy tym pełen żywiołowości.