Portret wisielca

Akcja ósmej powieści z cyklu o komisarzu Zydze Maciejewskim rozgrywa się w przedwojennym Lublinie w latach trzydziestych XX wieku. Wśród młodzieży lubelskiej jesziwy, czyli Uczelni Mędrców Lublina, wybucha bunt. Wysłany na miejsce Maciejewski odnajduje w mykwie ciało utalentowanego studenta. Choć okoliczności są dramatyczne, wszystko wskazuje na samobójstwo, tym bardziej że młody człowiek miał osobiste powody do rozpaczy.

Sprawa komplikuje się, gdy na terenie Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego wiesza się polski student, członek studenckiej korporacji. Okazuje się, że obaj zmarli figurowali w policyjnych aktach: młody Żyd jako ofiara antysemickiego pobicia, a młody Polak jako jeden ze sprawców tej napaści. Władze obu uczelni starają się wyciszyć sprawę, co nie zaskakuje komisarza, jednak jego uwagę zwracają profesorowie, u których obaj studenci byli nieoficjalnymi asystentami i którzy prowadzili niejawne badania naukowe.

Maciejewski próbuje ustalić, czy kolejne śmierci łączy wspólny mianownik. Śledztwo toczy się w środowisku akademickim, w atmosferze narastających napięć narodowościowych, religijnych i społecznych.