Pochodzenie Wielkiego Sfinksa

„Pochodzenie Wielkiego Sfinksa” (w oryginale „Origins of the Sphinx: Celestial Guardian of Pre-Pharaonic Civilization”) to książka Roberta Bauvala, autora niezależnych badań nad starożytnym Egiptem, oraz dr. Roberta M. Schocha, amerykańskiego geologa i geofizyka. Autorzy bronią tezy, że Wielki Sfinks jest o około osiem tysięcy lat starszy, niż przyjmuje oficjalna egiptologia, a jego twórcami byli przedstawiciele zaginionej, wysoko rozwiniętej cywilizacji.

W 1996 roku Robert Bauval i Graham Hancock w bestsellerowym „Strażniku tajemnic” wysunęli kontrowersyjną hipotezę, według której Wielki Sfinks nie powstał około 2500 roku p.n.e., lecz około 10 500 roku p.n.e., a piramidy w Gizie odwzorowują położenie trzech głównych gwiazd Pasa Oriona z tamtego okresu. Teza ta rzuciła wyzwanie tradycyjnej egiptologii i zapoczątkowała dalsze spory o wiek i przeznaczenie monumentów w Gizie.

W tej książce Bauval i Schoch kontynuują swoje śledztwo. Odwołując się do badań geologicznych i sejsmologicznych, porównania przekazów historycznych oraz archeoastronomicznej orientacji budowli, przekonują, że układ piramid był precyzyjnie skorelowany z gwiazdozbiorem Oriona, a Sfinks spoglądał na konstelację Lwa. Ich zdaniem cały płaskowyż w Gizie jest odzwierciedleniem nocnego nieba, jakie oglądali dawni mieszkańcy Egiptu, a znajdujące się na nim budowle tworzą swoistą mapę gwiazd.

Autorzy wiążą monumenty w Gizie z zespołem monolitów w Göbekli Tepe i uznają je za świadectwo istnienia rozwiniętej cywilizacji sprzed około 12 500 lat. Książka przedstawia ich argumentację w sporze, który od lat dzieli niezależnych badaczy i przedstawicieli akademickiej egiptologii. Przekład: Kamil Kuraszkiewicz.