Płytko zanurzone. Paragordius varius

Tom Szymona Puchera skupia się na śladach pozostających po relacjach, doświadczeniach i słowach. Wiersze przedstawiają więzi między ludźmi za pomocą obrazów układu nerwowego, zwarcia, tresury i pasożytniczego sterowania. Tytułowy Paragordius varius staje się figurą wpływu, który może działać poza świadomością, zmieniać zachowanie i naruszać granice między własną decyzją a cudzą ingerencją.

Język nie służy tu wyłącznie do opisywania rzeczywistości. Może nacinać, wiązać, rozdzielać i przekształcać sposób myślenia. Autor zestawia słowa z ciałem, pamięcią i miejską infrastrukturą, tworząc obrazy przewodów, połączeń oraz uszkodzeń. Nawet pozornie powierzchowne zetknięcie pozostawia konsekwencje, a ślady relacji okazują się trwalsze i głębsze, niż wskazywałby ich początek.

Ważnym kontekstem zbioru są punk, rock i sceniczny mit. Postacie oraz gesty kojarzone z kulturą buntu pojawiają się jako maski, które z czasem tracą ochronną funkcję. Tom nie buduje pomnika dawnym ikonom, lecz rozkłada ich wizerunki na części i sprawdza, co pozostaje po zużyciu związanych z nimi opowieści. Motywy rozpadu, ruiny i pęknięcia łączą sferę kultury z doświadczeniem intymnym.

„Płytko zanurzone. Paragordius varius” tworzy poetycki krajobraz, w którym miasto, ciało i język działają jak połączone systemy. Powracające obrazy kontroli i przeprogramowania służą namysłowi nad tym, jak pamięć oraz relacje zmieniają jednostkę. Zbiór nie prowadzi jednej fabuły; rozwija zestaw powiązanych motywów dotyczących zależności, utraty autonomii i śladów, których nie da się łatwo usunąć.