Piękno i smutek

„Piękno i smutek” to powieść Yasunariego Kawabaty, japońskiego prozaika uhonorowanego literacką Nagrodą Nobla, należąca do jego późnych utworów. Opowiada o tym, jak dawna krzywda wraca po latach i wpływa na życie kolejnych osób.

Uznany pisarz Ōki postanawia odwiedzić w Kioto Otoko, kobietę, którą przed ponad dwudziestu laty, gdy była nastolatką, uwiódł i porzucił w tragicznych okolicznościach. Historię tego związku opisał później w swojej najsłynniejszej powieści. Otoko z czasem podniosła się z rozpaczy i została cenioną malarką. Mieszka przy świątyni razem z młodziutką uczennicą Keiko.

Niespodziewany powrót Ōkiego burzy spokój obu kobiet. Otoko nigdy o nim nie zapomniała, natomiast Keiko, głęboko przywiązana do swojej mentorki, postanawia pomścić wyrządzone jej zło. Kawabata prowadzi tę historię w charakterystyczny dla siebie sposób, oszczędnie i z dużą uwagą dla pejzażu, sztuki oraz niedopowiedzeń. Pokazuje, że piękno bywa ulotne, a smutek towarzyszy nawet najjaśniejszym chwilom.