Panna

Pierwszy tom cyklu „Gołoborze” Aleksandry Seligi, powieść osadzona na Łysej Górze, w miejscu, które legenda wiąże ze spotkaniami czarownic. Jest rok 1137. Tam, gdzie znajdowało się sanktuarium bogini Leli i jej synów, Lela i Polela, powstaje opactwo Świętego Krzyża. Wprowadzają się do niego benedyktyni, którzy nie znają miejscowego języka i nie rozumieją tutejszych zwyczajów ani obrzędów.

Wyznawcy nowej wiary wierzą, że dzwony opactwa mają moc przepędzania wiedźm i szerzenia chrześcijaństwa. Kapłanom Starych Bogów za odprawianie pogańskich rytuałów grożą odtąd okrutne kary. Jako pierwsza przeciwstawia się przybyszom Nawojka, zielarka i uzdrowicielka wywodząca się z rodu czarownic. Została wybrana przez Welesa, by bronić świata, jaki znała, i to od niej biorą początek legendy o czarownicach z Łysej Góry.

Po śmierci babki, wiejskiej znachorki i swojej nauczycielki, Nawojka musi zmierzyć się także z własnym bratem. Sieciech chce zmusić ją do ślubu z owdowiałym pijakiem, którego nie chciała żadna inna kobieta. Dziewczyna ma jednak inne plany.

Gdy duchowni zajmują kolejne święte miejsca dawnych obrzędów, Nawojka jednoczy siły z zielarkami, kapłankami i czarownicami z okolicznych wiosek. Działają w ukryciu i przenoszą się z miejsca na miejsce, aby stawić czoła wspólnemu przeciwnikowi. Powieść łączy tło historyczne chrystianizacji ziem polskich z motywami słowiańskich wierzeń.