Panna doktór Sadowska

Zofia Sadowska (1887–1960) była bohaterką jednego z najgłośniejszych skandali obyczajowych międzywojennej Warszawy. O tym, co miało się dziać w jej gabinecie lekarskim przy ulicy Mazowieckiej 7, powstały setki artykułów, dowcipów, karykatur i piosenek kabaretowych. Brukowce oskarżały ją o organizowanie lesbijskich orgii, uwodzenie pacjentek, przyczynienie się do rozpadu kilku małżeństw, a nawet o doprowadzenie do dwóch zgonów. Sędziowie i członkowie izby lekarskiej zastanawiali się, czy lesbijka może wykonywać zawód lekarza. Skandal i proces o zniesławienie z 1923 roku doprowadziły w 1926 roku do zawieszenia jej prawa do praktyki lekarskiej na rok.

„Panna doktór Sadowska”, jak nazywali ją dziennikarze, była pierwszą Polką, która uzyskała doktorat z medycyny w Imperium Rosyjskim, broniąc go w 1914 roku w Wojskowej Akademii Medycznej w Petersburgu. Była zaangażowaną feministką, która udała się do Józefa Piłsudskiego, by upomnieć się o prawa wyborcze dla kobiet, a także działaczką społeczną, naukowczynią i cenioną internistką. Pomagała uchodźcom w czasie pierwszej wojny światowej i rannym w powstaniu warszawskim. Była również właścicielką kopalni ropy naftowej, przedsiębiorczynią inwestującą w budowę osiedla i automobilistką. Nosiła męską marynarkę, krawat i binokle.

Sadowska przez lata walczyła o dobre imię. Wojciech Szot odtwarza mechanizmy nagonki prasowej na lekarkę i przywraca jej należne miejsce w historii. Książka opowiada o wymazywaniu niewygodnych biografii, a przede wszystkim o odwadze i walce o godność.