Pani Bovary

Powieść Gustave’a Flauberta opublikowana w 1857 roku, uznawana za jedno z najważniejszych dzieł dziewiętnastowiecznego realizmu i literatury światowej. Jej bohaterką jest Emma Rouault, córka zamożnego gospodarza, wychowana w klasztorze i ukształtowana przez lekturę sentymentalnych romansów. Z rozsądku wychodzi za mąż za Karola Bovary, poczciwego, lecz przeciętnego prowincjonalnego lekarza.

Życie w małym miasteczku w Normandii szybko zaczyna ją nużyć. Rozczarowana małżeństwem i spragniona wielkiej miłości, jaką zna z książek, Emma odrzuca obowiązujące konwenanse. Wikła się w kolejne romanse, żyje ponad stan, zaciąga długi i coraz głębiej brnie w kłamstwa, co stopniowo prowadzi ją i jej rodzinę do katastrofy.

Flaubert przeprowadza wnikliwą analizę psychologiczną bohaterki: kobiety niedojrzałej emocjonalnie, skupionej na sobie, pozbawionej celu i ulegającej złudzeniom. Zarazem kreśli krytyczny obraz francuskiej prowincji i mieszczańskiej obyczajowości połowy XIX wieku, z jej ograniczeniami, obłudą i przywiązaniem do pozorów.

Utwór uchodzi za wzór równowagi między formą a treścią. Pisarz dbał o precyzję konstrukcji i dostosowywał styl narracji do sytuacji oraz postaci, sięgając po rozwiązania nowatorskie w swojej epoce, między innymi mowę pozornie zależną. Powieść była wielokrotnie adaptowana na potrzeby filmu i teatru.

Wydanie ukazało się w serii „Biblioteka Arcydzieł”, w przekładzie Joanny Rodziewicz. Książka pozostaje punktem odniesienia w dyskusjach o powieści realistycznej i o literackim portrecie kobiety uwikłanej w konflikt między marzeniami a codziennością.