Pan Zdzich w Kanadzie

„Pan Zdzich w Kanadzie” to cykl humorystycznych monologów Jarosława Abramowa-Newerlego, pisanych w latach 1986–1988 i uznawanych za jeden z najbardziej znanych literackich portretów emigracji solidarnościowej.

Tytułowy bohater to trzydziestokilkuletni osiłek z Gdańska, absolwent technikum, domorosły filozof i niestrudzony gawędziarz. Ze schyłkowego PRL-u trafia do Toronto razem z żoną Krychą i synkiem Sewciem. Prosto z hotelu dla emigrantów wchodzi w kanadyjską codzienność i od początku ma jej wiele do zarzucenia: kraj wydaje mu się zacofany, jedzenie kupowane za zasiłek sztuczne, a zachodni ustrój pełen niedorzeczności.

Zdzich jest zaradny, ale do fizycznej pracy się nie pali i marzy o posadzie „na telefonach”. Odwiedza domy Polaków i Kanadyjczyków, a wszystko, co widzi, komentuje po swojemu, powołując się na zasadę, że szlachectwo zobowiązuje. Komizm wynika ze zderzenia przyzwyczajeń wyniesionych z PRL-u z realiami życia za oceanem.

Siłą książki jest język: autor odtwarza żywą, potoczną mowę bohatera z jej powiedzonkami i przekręceniami, tworząc satyryczny, a zarazem życzliwy obraz emigranta, który mimo narzekań nie traci pogody ducha.