Pahiatua 80. Moja nowozelandzka przygoda

„Pahiatua 80. Moja nowozelandzka przygoda” Michała Gawlego opowiada mało znaną historię 733 polskich dzieci, które po zesłaniu na Syberię znalazły schronienie w Nowej Zelandii. Tytuł nawiązuje do osiemdziesiątej rocznicy ich przybycia: 1 listopada 1944 roku dzieci wraz z opiekunami przypłynęły z Iranu do Wellington, skąd trafiły do Polskiego Obozu Dziecięcego w Pahiatua, działającego do 1949 roku. Zgodę na ich przyjęcie wydał premier Nowej Zelandii Peter Fraser.

W czasie II wojny światowej setki tysięcy Polaków zostały przymusowo deportowane w głąb Związku Radzieckiego. Nieludzkie warunki, mróz, głód, choroby i niewolnicza praca zdziesiątkowały zesłańców. Wśród nich były dzieci, często sieroty, które po ogłoszeniu amnestii opuściły łagry i trafiły w różne zakątki świata. Niewiele osób wie, że 733 z nich przyjęła Nowa Zelandia: w Pahiatua, pod opieką polskich wychowawców, rozpoczęły nowe życie daleko od ojczyzny.

Autor, pasjonat historii, wyruszył w reporterską podróż, by przybliżyć polskim czytelnikom tę historię. Spotkał się z byłymi wychowankami obozu, rozmawiał z dyplomatami, duchownymi i ekspertami, a także sięgnął do źródeł historycznych. Powstała w ten sposób opowieść o przetrwaniu, odwadze i solidarności, które pozwoliły „Dzieciom z Pahiatua” odnaleźć nową nadzieję.