Opowieść jesienna

„Opowieść jesienna” z 1946 roku to najczęściej wydawany i tłumaczony utwór włoskiego pisarza Tommasa Landolfiego, w przekładzie Anny Wasilewskiej. Wydarzenia przypominają powieść grozy i opowieść fantastyczną, a klimat utworu bywa porównywany z opowiadaniami Edgara Allana Poego.

Akcja rozgrywa się w starym, odludnym dworze arystokratycznej rodziny, położonym w górzystej i zalesionej okolicy. Zaniedbana siedziba nosi ślady dawnej świetności, pełna jest podniszczonych mebli, sprzętów i strojów z minionej epoki, a jej mury kryją labirynt komnat i korytarzy, ponure podziemia oraz mroczną tajemnicę miłości i śmierci.

Do domostwa trafia ścigany narrator – prawdopodobnie partyzant lub dezerter. Jedynym mieszkańcem wydaje się tajemniczy starzec, któremu towarzyszą dwa groźne czarne psy. Wbrew zakazowi gospodarza bohater potajemnie przemierza dom, próbując poznać jego sekrety. Szczególnie fascynuje go portret damy, w której domyśla się zmarłej żony starca, a także przeczucie, że w siedzibie przebywa jeszcze inna kobieca postać. Nastrojowa, gęsta proza Landolfiego łączy elementy gotyku z psychologiczną głębią.