Obrażają mnie, mówiąc, że chcę wojny. Wywiady z Hitlerem

Książka Érica Branki dotyczy roli, jaką prasa zagraniczna odegrała w szerzeniu propagandy Adolfa Hitlera, zanim jeszcze rozpoczęła się druga wojna światowa. Autor wychodzi od spostrzeżenia, że przyszły dyktator doskonale rozumiał działanie mediów i traktował słowo jako jedno z najważniejszych narzędzi walki politycznej. W krótkim czasie podporządkował sobie prasę niemiecką, a jednocześnie umiejętnie zabiegał o przychylność korespondentów z zagranicy.

Podstawę publikacji stanowi szesnaście wywiadów, których Hitler udzielił dziennikarzom ze Stanów Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii i Francji w okresie od 1923 roku, gdy wkraczał do polityki, do 1940 roku i klęski Francji. Branca wybrał je z szerszego zbioru jako najbardziej znaczące, opatrzył komentarzem i przypisami, a całość poprzedził rozdziałem wprowadzającym o relacjach Hitlera z prasą zagraniczną i o fascynacji, jaką budził on wśród części zachodnich reporterów.

Rozmowy przyznawane starannie dobranym dziennikarzom służyły Hitlerowi do kształtowania obrazu jego zamiarów w demokratycznych krajach Zachodu. Autor analizuje, w jaki sposób przywódca nazistów zdobywał zaufanie zagranicznej opinii publicznej składanymi obietnicami, a zarazem osłabiał jej czujność wobec swoich rzeczywistych celów i bezwzględności, z jaką zamierzał je realizować.

Osobny wątek dotyczy uległości wielkich redakcji i agencji informacyjnych. Przykładem jest amerykańska agencja Associated Press, która pod wpływem nazistowskich władz pozbyła się pracowników żydowskiego pochodzenia i rozpowszechniała materiały zaakceptowane przez reżim. Książka pokazuje w ten sposób, jak doświadczeni dziennikarze stawali się narzędziem propagandy.