Najpiękniejsza ze wszystkich

Zanim stała się Złą Królową, była młodą kobietą, która nie dostrzegała własnej urody. Jej dzieciństwo zostało naznaczone okrucieństwem ojca, dlatego zainteresowanie króla i jego miłość otworzyły przed nią życie, którego wcześniej nie znała. Po ślubie trafia do zamku, gdzie poznaje córkę męża, Śnieżkę. Dziewczynka przyjmuje ją z ufnością, a królowa zaczyna kochać ją jak własne dziecko.

Wspólne życie z królem i Śnieżką pozwala bohaterce rozkwitnąć. Rodzina daje jej poczucie bezpieczeństwa i pomaga odsunąć bolesne wspomnienia. Ten okres kończy wojna. Król wyrusza na wyprawę i ginie, pozostawiając żonę samą z żałobą, odpowiedzialnością za królestwo oraz lękami, których dotąd nie musiała samodzielnie pokonywać.

W zamku pozostaje przeklęte lustro. Jego obecność budzi wspomnienia upokorzeń doznanych w dzieciństwie i podsyca niepewność królowej. Zamiast pomagać jej przeżyć stratę, codziennie przypomina o wyglądzie, przemijaniu i dawnych ranach. Bohaterka coraz bardziej zamyka się w sobie, a więź łącząca ją ze Śnieżką słabnie.

Kiedy lustro ogłasza, że to dorastająca Śnieżka jest najpiękniejsza, żałoba i potrzeba kontroli zmieniają się w zawiść. Powieść rekonstruuje drogę prowadzącą do znanego baśniowego żądania serca dziewczyny. Pokazuje, jak samotność, trauma, manipulacja i obsesja piękna niszczą wcześniejszą miłość, nie usprawiedliwiając krzywdy, którą królowa decyduje się wyrządzić.