Mroki

Narrator „Mroków” próbuje oswoić myśl o śmierci — własnej i osób, które są mu bliskie. W rozmowie o tym, jak poradzić sobie z lękiem, pojawia się Benek przekonany, że najlepiej zwrócić się ku drugiemu człowiekowi. Narrator nie przyjmuje tej odpowiedzi bez wątpliwości. Jego samotność i potrzeba więzi tworzą napięcie, z którego wyrastają rozważania o miłości, przyjaźni, nadziei i przemijaniu.

Jarosław Borszewicz nadał książce formę trudną do zamknięcia w jednym gatunku. Narracja prozatorska sąsiaduje z fragmentami o poetyckim rytmie, a opowieść o losie człowieka przechodzi w pytania o sens czasu między narodzinami a śmiercią. Tytułowe mroki dotyczą nie tylko lęku przed końcem, lecz także prób zrozumienia własnego życia i relacji z innymi. Autor nie proponuje prostego ukojenia; pozwala wybrzmieć niepewności bohatera.

„Mroki” były debiutem Borszewicza, po raz pierwszy wydanym przez Iskry w 1983 roku. Obecne wydanie zawiera tekst znacząco poprawiony i uwspółcześniony przez autora. Książka zachowuje osobliwą pozycję między prozą a poezją, podejmując temat śmiertelności poprzez głos narratora, jego rozmowy i refleksje.