Mój już osiem miesięcy nie robi. Wielki kryzys lat 30. w Polsce

Krach na nowojorskiej giełdzie w 1929 roku był początkiem jednego z najgwałtowniejszych kryzysów finansowych w historii. Tąpnięcie na rynkach wywołało falę bankructw, która z kolei przyczyniła się do wzrostu bezrobocia i biedy.

W Polsce wczesnych lat trzydziestych codziennością dla milionów stały się walka o pracę, głodowe pensje i groźby eksmisji. Jednak w zbiorowej pamięci międzywojnie zapisało się jako wyidealizowana epoka neonów – nie nędzy i nierówności.

Alicja Urbanik-Kopeć sięga do pamiętników bezrobotnych, prasy i danych statystycznych, by pokazać konsekwencje „czarnego czwartku”. Opowiada zarówno o bankructwach przemysłowców, jak i życiu robotników. O losie bezdomnych, braku mieszkań i przeludnieniu. O głodzie, kolejkach po zapomogi, wzroście przestępczości. O pomocy osobom w najtrudniejszej sytuacji: akcjach szczepień czy dożywianiu dzieci. Wreszcie – o próbach ochrony wykorzystywanych pracowników: rozwoju ZUS-u i inspekcji pracy.

Z jej książki wyłania się obraz społecznych skutków wielkiego kryzysu w kraju, który ledwie od dekady mógł się cieszyć niepodległością. To próba przywrócenia głosu ludziom, których losy były dotąd spychane na margines historii.