Misterium coniunctionis. Studium dzielenia i łączenia przeciwieństw psychicznych w alchemii

„Misterium coniunctionis. Studium dzielenia i łączenia przeciwieństw psychicznych w alchemii” to jedno z późnych dzieł Carla Gustava Junga, wydane w języku niemieckim w latach 1955–1956. W zbiorowym wydaniu jego pism stanowi tom czternasty i jest ostatnią z jego dużych prac poświęconych alchemii.

Jung ubolewał, że psychologia głębi, z wewnętrznej konieczności zajmując się wieloma dziedzinami kultury duchowej, nigdzie nie może nadać swoim badaniom skończonej formy, jakiej wymaga naukowa rzetelność. W alchemii znalazł jednak obszar, w którym mógł zagłębić się bez reszty. Tradycja alchemiczna pozwoliła mu powiązać z obiektywnie istniejącym materiałem przeżycia i wglądy zdobyte dzięki osobistemu „zstąpieniu do nieświadomości”, a tym samym je przedstawić. Umożliwiła mu też nawiązanie do historycznych korzeni duchowego rozwoju Europy.