Mer de Glace

„Mer de Glace” to tom wierszy Małgorzaty Lebdy, poetki i fotografki, laureatki m.in. Nagrody Literackiej Gdynia. Tytuł nawiązuje do Mer de Glace – jednego z najdłuższych lodowców Alp, położonego po francuskiej stronie masywu Mont Blanc – i już on sygnalizuje nowe otwarcie w twórczości autorki.

Poezja Lebdy, wcześniej mocno osadzona w lokalności, oparta na relacjach rodzinnych i kojarzona z nurtem wiejskim, w tym tomie wyrusza w podróż po Polsce i Europie Środkowej. Charakterystyczne dla autorki fotograficzne kadrowanie i metaforyczność przybliżają czytelnikowi krajobrazy, głównie pozamiejskie, a jednocześnie budują wielowątkową opowieść o człowieku i otaczającym go świecie.

Książka składa się z kilku przenikających się narracji. Jedna dotyczy ciała – jego kruchości, złożoności i prób zapanowania nad nim. Inna jest metaforyczną opowieścią o ludziach, ich postawach i radości, jaką może przynosić prostota codzienności. Lebda pisze również o przyrodzie i jej darach, łącząc niemal prozatorski sposób opowiadania z poetyckim językiem.

Najważniejszym, choć subtelnie poprowadzonym wątkiem całego tomu jest jednak opowieść o katastrofie klimatycznej – o końcu świata, który już się dokonuje, choć wolimy tego nie dostrzegać. Poetka przygląda się ostatnim chwilom względnego spokoju i działaniom, które bardziej uspokajają sumienie, niż realnie zmieniają sytuację. Topniejący lodowiec staje się symbolem utraty i przemijania.

Wiersze wyróżniają się precyzyjną obserwacją i skupieniem na detalu. Autorka zestawia obrazy natury z doświadczeniem cielesności i codzienności, a pojedyncze kadry układają się w spójną, niepokojącą całość. Język tych utworów jest oszczędny, lecz pełen napięcia, a ironia i czułość przeplatają się z poczuciem zagrożenia. Dzięki temu tom można czytać zarówno jako zapis podróży, jak i jako poetycki komentarz do współczesności.

Tom zainteresuje czytelników współczesnej poezji polskiej, a także osoby poszukujące literatury podejmującej temat relacji człowieka z naturą i kryzysu ekologicznego.