Lunatyczka

Maria przenosi się do innego miasta, licząc, że nowa praca, mieszkanie i spokojne osiedle pozwolą jej rozpocząć życie bez ciężaru przeszłości. Nie chce, by sąsiedzi poznali jej tajemnice. Sama jednak nie jest pewna, co naprawdę o sobie wie: lunatykuje i zdarza się jej budzić w innym miejscu, bez pamięci o tym, co robiła w nocy. Luki we wspomnieniach coraz mocniej podważają jej poczucie bezpieczeństwa.

Pewnego ranka Maria odzyskuje świadomość na kanapie z silnym bólem głowy. Na sierści kota widzi krew, a w salonie znajduje nieprzytomną sąsiadkę. Nie potrafi odtworzyć wydarzeń poprzedniej nocy ani wyjaśnić, w jaki sposób kobieta znalazła się w jej mieszkaniu. Zaczyna szukać odpowiedzi, choć każdy nowy trop może skierować podejrzenia także na nią samą. Wcześniejsze epizody niepamięci sprawiają, że nie może po prostu odrzucić najbardziej niepokojącej możliwości.

Im bardziej stara się ustalić, co zaszło, tym trudniej rozstrzygnąć, komu może zaufać. Obcy ludzie widzą w niej jedną osobę, a ona sama musi zmierzyć się z obrazem siebie, którego nie pamięta. Agnieszka Peszek buduje thriller wokół niepewności bohaterki: zagrożenie może kryć się w otoczeniu Marii, w jej przeszłości lub w nocach, nad którymi nie ma kontroli. „Lunatyczka” prowadzi od próby ułożenia życia na nowo do śledztwa, w którym pamięć nie daje pewnego oparcia.