Lunarium. Krzyk

Akcja powieści rozgrywa się w Lunarium – zamkniętym świecie, który ze wszystkich stron otaczają nieznane ciemności, określane mianem Luxurium. Niektórzy mieszkańcy uważają Lunarium za cały istniejący świat, inni wolą widzieć w nim zamkniętą rzeczywistość, z której nie ma wyjścia. Jak sugeruje opowieść, prawda o tym miejscu kryje jednak znacznie więcej, niż ktokolwiek z bohaterów potrafi dostrzec.

Utwór ma budowę wielonarracyjną: losy kolejnych postaci przeplatają się, a historia prowadzona jest z różnych perspektyw. Książka sytuuje się na pograniczu fantasy i prozy gotyckiej. Nikt z poruszających się po Lunarium bohaterów nie wie, dlaczego ich świat wygląda właśnie tak ani czy nie ciąży nad nim jakaś klątwa. Odpowiedzi na te pytania nie otrzymuje na tym etapie również czytelnik – tajemnica pochodzenia świata zostaje celowo odłożona na później.

Na fabułę składają się romantyczne historie zagubionych dusz oraz wędrówki ciemnymi, pełnymi sekretów korytarzami. Mroczna, zamknięta i trudna do uchwycenia przestrzeń łączy się w powieści z motywami zaczerpniętymi z tragedii greckiej, a fikcyjna rzeczywistość chwilami przypomina scenę teatralną. Bohaterowie zdają się odgrywać role wyznaczone im przez los i zmierzać ku nieuchronnemu finałowi, choć sama opowieść podważa istnienie przeznaczenia.

Punktem zwrotnym historii jest najbrutalniejsza ze zbrodni, która wydarza się na ziemi. Ludzie, uciekając przed wyrzutami własnego sumienia, chronią się w starym zamku, a pamięć o tym, co zaszło, przechowuje jedynie tytułowy krzyk. Powieść otwiera cykl Lunarium.