Logika sensu

„Logika sensu” to jedno z najbardziej znanych dzieł wczesnego Gilles’a Deleuze’a. Jej tematem jest proces powstawania sensu w różnych systemach dyskursu: w języku potocznym, w literaturze i w baśniach, a także w sferze bezsensu i szaleństwa.

Punktem wyjścia jest polemika z Lewisem Carrollem i Antoninem Artaudem, a w dalszej kolejności z Husserlem, Russellem, Leibnizem i Gombrowiczem. Książka przedstawia całościowy projekt ontologiczny, ufundowany na pojęciu sensu, a nie rzeczywistości.

Deleuze analizuje też konkretne przypadki, między innymi alkoholizm, neurozy i psychozy, odwołując się do postaci Fitzgeralda i Artauda oraz do pacjentów Freuda i Lacana.

Całą drugą część poświęcono powstawaniu sensu w rozwoju osobniczym człowieka. Autor pyta, jak dochodzi do tego, że człowiek zaczyna wypowiadać sensowne zdania, i w jaki sposób dźwięki wyzwalają się z ciała, by stać się zdaniami wyposażonymi w sens. Praca jest adresowana do czytelników zainteresowanych filozofią współczesną.