Las z wełny i stali

Powieść japońskiej pisarki Natsu Miyashity o młodym człowieku, który odnajduje swoje powołanie w strojeniu fortepianów. Tomura, nastolatek z małego miasta na dalekiej północy Japonii, przypadkiem przygląda się pracy stroiciela przy szkolnym instrumencie. Brzmienie fortepianu przywodzi mu na myśl górski las z rodzinnych stron i robi na nim tak silne wrażenie, że chłopak postanawia sam nauczyć się tego fachu.

Książka śledzi jego pierwsze kroki w wymagającym i mało znanym zawodzie: naukę rzemiosła, spotkania z bardziej doświadczonymi kolegami i pianistami, a także zmagania z wątpliwościami co do własnego talentu. Tłem opowieści jest surowy i malowniczy krajobraz Hokkaido. Muzyka i przyroda przenikają się tu nieustannie, a tytuł nawiązuje do wnętrza instrumentu, w którym wełniane młoteczki uderzają w stalowe struny.

Proza Miyashity jest niespieszna, oszczędna i refleksyjna, skoncentrowana na bohaterach oraz na subtelnych wrażeniach słuchowych. To nastrojowa historia o dorastaniu, szukaniu własnej drogi, pokonywaniu słabości i odkrywaniu celu, któremu warto poświęcić życie. Może zainteresować czytelników współczesnej literatury japońskiej oraz osoby bliskie muzyce.