Kwiaty polskie

Poemat Juliana Tuwima, pisany na emigracji w latach II wojny światowej i zaliczany do kanonu literatury polskiej. Utwór ma formę wierszowaną i nawiązuje do tradycji romantycznego poematu dygresyjnego, znanej z twórczości Adama Mickiewicza i Juliusza Słowackiego.

Wątek fabularny odnosi się do dramatycznych losów Polski w pierwszej połowie XX wieku. Czytelnik poznaje je z perspektywy narratora, bliskiego samemu autorowi, oraz głównych bohaterów: łódzkiego ogrodnika Ignacego Dziewierskiego i jego wnuczki Anieli. Intryga jest jednak ograniczona do minimum i ustępuje miejsca partiom lirycznym, dygresjom, wspomnieniom oraz fragmentom ironicznym i polemicznym.

Ta nietypowa konstrukcja gatunkowa sprawia, że poemat bywa odczytywany jako osobista spowiedź poety, obraz utraconego świata i zarazem rozrachunek z przedwojenną rzeczywistością. „Kwiaty polskie” uchodzą za jeden z najbardziej znanych w polskiej poezji wyrazów patriotyzmu, zwłaszcza przywiązania do języka ojczystego.

Wydanie w serii „Narodowa Biblioteka Arcydzieł” przygotowano z myślą o uczniach szkół średnich. Oprócz poematu zawiera ono inne utwory Tuwima znajdujące się na liście lektur.