Księga złudzeń

„Księga złudzeń” to druga książka Emila Ciorana, rumuńsko-francuskiego pisarza i filozofa, w przekładzie Sławomira Królaka. Napisana po rumuńsku i wydana w Bukareszcie w 1936 roku, jest dziełem dwudziestopięcioletniego autora, który dwa lata wcześniej zadebiutował głośnym tomem „Na szczytach rozpaczy”, a rok później opublikował budzące skandal „Święci i łzy”. W tym czasie Cioran uczył w liceum w Braszowie; wkrótce wyjechał na stypendium do Francji, gdzie osiadł na stałe i po wojnie pisał już wyłącznie po francusku.

Książka reprezentuje wczesną poetykę autora, rzadziej obecną w jego późniejszej twórczości. Składa się z ponad dwudziestu tekstów o bardzo zróżnicowanej formie – od modlitwy, przez poetycki esej i eseistyczną prozę poetycką, po precyzyjny aforyzm, który stanie się znakiem rozpoznawczym pisarza. Równie różnorodna jest tonacja: od ironii po patos.

Tematyka koncentruje się wokół wiary, mistyki, świętości, cierpienia i życia. Cioran, który studiował filozofię na uniwersytecie w Bukareszcie, w jednym z tekstów wypowiada jej posłuszeństwo, a zarazem buduje własną, trudno uchwytną myśl – mistyczną i pesymistyczną, a jednocześnie afirmującą życie, paradoksalną i buntowniczą.

Lektura pozwala prześledzić, jak kształtowała się wrażliwość jednego z najbardziej oryginalnych myślicieli XX wieku, zanim zmienił język i styl pisania. Książka zainteresuje czytelników filozofii egzystencjalnej, eseistyki i literatury rumuńskiej, a także wszystkich, którzy znają późniejsze, francuskojęzyczne dzieła Ciorana i chcą poznać ich źródła.