Krzywicka. Długie życie gorszycielki

„Krzywicka. Długie życie gorszycielki” to biografia Ireny Krzywickiej (1899–1994) – pisarki, feministki, eseistki i tłumaczki, przyjaciółki skamandrytów, jednej z najbarwniejszych postaci międzywojennej Warszawy. Agata Tuszyńska opowiada o kobiecie, której nieustannie towarzyszył posmak sensacji i skandalu: jedni nazywali ją gorszycielką i kobietą bezwstydną, inni podziwiali za odwagę, konsekwencję i bezkompromisowość.

Krzywicka obracała się wśród najbardziej znanych postaci ówczesnej bohemy artystycznej. Wielokrotnie portretował ją Witkacy, przyjaźniła się m.in. z Antonim Słonimskim, Anną i Jarosławem Iwaszkiewiczami oraz Marią Pawlikowską-Jasnorzewską. Jej domy w Warszawie i Podkowie Leśnej należały do najważniejszych ośrodków życia towarzyskiego epoki. Była autorką głośnych powieści, m.in. „Pierwszej krwi”, oraz bulwersujących reportaży sądowych, w tym z procesu Rity Gorgonowej, oskarżonej o zabójstwo pasierbicy. Walczyła o społeczne i obyczajowe wyzwolenie kobiet, świadome macierzyństwo, antykoncepcję i edukację seksualną, a podejmując tematy aborcji i homoseksualizmu, prowokowała opinię publiczną. Jej teksty w „Wiadomościach Literackich”, gdzie publikowali też m.in. Boy-Żeleński i Zofia Nałkowska, wywoływały oburzenie i lawinę protestów. Uchodziła też za jedną z najpiękniejszych kobiet przedwojennej Warszawy.

Była żoną adwokata Jerzego Krzywickiego i wieloletnią bliską przyjaciółką Tadeusza Boya-Żeleńskiego, z którym prowadziła poradnię świadomego macierzyństwa. Wojna zniszczyła ten świat: mąż zginął najpewniej w Katyniu, Boy-Żeleński we Lwowie, zginął też jej syn Piotr. Sama przetrwała, ukrywając się pod przybranym nazwiskiem. W 1962 roku wyjechała z Polski, najpierw do Szwajcarii, potem do Francji. Zmarła w 1994 roku w Bures-sur-Yvette pod Paryżem.