Krew na języku

W Holandii pod koniec XIX wieku Sarah zaczyna zachowywać się w sposób, który niepokoi jej rodzinę. Po odkryciu wielowiekowych zwłok na terenie posiadłości męża przestaje jeść, mówi niezrozumiale i nie potrafi oderwać myśli od znalezionego ciała. Lekarz uznaje jej stan za chorobę psychiczną. Jej siostra bliźniaczka Lucy obserwuje jednak kolejne zmiany: Sarah staje się gwałtowna, nieprzewidywalna i odczuwa osobliwy głód.

Lucy nie chce dopuścić do umieszczenia siostry w zakładzie dla osób uznanych za obłąkane. Próbuje zrozumieć, co wydarzyło się po odkryciu zwłok, i szuka wyjaśnienia objawów, których nie potrafi pogodzić z diagnozą lekarza. Im uważniej przygląda się Sarah i historii miejsca, w którym mieszka, tym mocniej podejrzewa, że ich losy wiążą się z czymś starszym niż rodzinna tajemnica. Jej starania o ocalenie siostry prowadzą ją w stronę zagrożenia, którego natury nie zna.

„Krew na języku” łączy gotycką scenerię z opowieścią o bliskości bliźniaczek. Lucy musi działać w świecie, w którym jej obawy łatwo odrzucić jako przesąd, a decyzje innych mogą odebrać Sarah wolność. Powieść stawia pytanie, czy zachowanie chorej wynika z zaburzenia, czy z obecności czegoś nadprzyrodzonego. Napięcie rodzi się zarówno z przemiany Sarah, jak i z bezradności Lucy wobec ludzi, którzy są przekonani, że już znają odpowiedź.