Kraina duchów

Emily w jednej chwili traci oboje rodziców i całe dotychczasowe życie. Po tragedii trafia pod opiekę Dylana, przybranego wujka, którego prawie nie zna, i zamieszkuje w jego londyńskiej posiadłości. Wspólna żałoba nie tworzy między nimi od razu bliskości. Dziewczyna czuje się obco w nowym domu, a ból, samotność i brak oparcia sprawiają, że trudno jej wyobrazić sobie przyszłość. Dylan także próbuje odnaleźć się w roli opiekuna, choć sam mierzy się ze stratą.

W posiadłości Emily spotyka Tristana. Jest młody, dowcipny, chwilami irytujący, ale potrafi zrozumieć jej stan lepiej niż ktokolwiek inny. Z czasem staje się najbliższym powiernikiem bohaterki, a przyjaźń zaczyna przeradzać się w uczucie. Relacja ma jednak zasadniczą przeszkodę: tylko Emily widzi Tristana. Jego obecność wymyka się regułom świata żywych, dlatego dziewczyna musi rozstrzygnąć, czy daje jej szansę na odzyskanie równowagi, czy jeszcze mocniej wiąże ją z tym, co utracone.

Powieść łączy romans z motywem nadprzyrodzonym i opowieścią o przechodzeniu przez żałobę. Zbliżenie Emily i Tristana rozwija się równolegle z próbą zbudowania relacji między dziewczyną a Dylanem. Dom staje się miejscem, w którym pamięć o zmarłych jest stale obecna, ale jednocześnie pojawia się możliwość stworzenia nowej więzi.

Historia stawia pytanie, czy uczucie może przekroczyć granicę śmierci i co oznacza kochać kogoś, kto nie może uczestniczyć w zwyczajnym życiu. Nie sprowadza straty do jednego wydarzenia: pokazuje ją jako proces wpływający na tożsamość, zaufanie oraz gotowość do ponownego otwarcia się na drugą osobę.