Korytarze

Tomik wierszy Andrzeja Podgórskiego, którego motywem przewodnim są tytułowe korytarze – przejścia przez dom pełen luster, książek, ogrodów, mitów i cudzych głosów.

Poeta „chodzi po kulturze” jak po starym domu: zagląda do kolejnych pomieszczeń, przestawia przedmioty, otwiera drzwi, a czasem gasi światło. Najwięcej dzieje się jednak pomiędzy słowami. Język raz porządkuje świat, raz sam zaczyna się plątać, powtarzać i podważać własne znaczenia. Pod warstwą erudycji i gier wyobraźni wyczuwalne są proste, uniwersalne doświadczenia: lęk przed przemijaniem, potrzeba dotknięcia rzeczywistości i podejrzenie, że każde jej nazwanie trochę ją zniekształca.

W wierszach pojawia się zarówno zachwyt nad sztuką, jak i nieufność wobec jej póz, gestów i wielkich słów.