Koniec człowieczeństwa

„Koniec człowieczeństwa” to jeden z najważniejszych tekstów filozoficznych C.S. Lewisa, oparty na wykładach wygłoszonych w 1943 roku. Autor krytykuje w nim relatywizm wartości, który dostrzegał we współczesnej mu edukacji, i broni przekonania o istnieniu obiektywnych norm moralnych – wspólnych dla różnych kultur i tradycji, które nazywa Tao.

Lewis ostrzega, że wychowanie odrzucające te normy tworzy „ludzi bez serca”, od których jednocześnie oczekuje się cnoty, poświęcenia i przedsiębiorczości. Pokazuje też, że panowanie człowieka nad naturą, pozbawione moralnych podstaw, może ostatecznie oznaczać panowanie nielicznych nad pozostałymi i koniec człowieczeństwa w pełnym sensie tego słowa.